محرم

حی علی العزاء

حی علی البکاء

فی ماتم الحسین

مظلوم کربلا

محرم آمد

ماه اشک و ماتم و معرفت و .  . . . 

تاسوعا

 

به مناسبت روز تاسوعای حسینی و

 قمرمنیربنی هاشم حضرت ابالفضل العباس(ع)

 

 

 یا کاشف الکرب ان وجه الحسین

اکشف کربنا بحق اخیک الحسین

 

 مرا از کوچکی احساس دادند

مرا عادت به بوی یاس دادند

کلید دردهایم را از اول

به دست حضرت عباس دادند

 

 

مقدمه

زندگانى حضرت ابوالفضل(ع) دائرة ‏المعارفى است كه چگونه زیستن و آگاهانه رفتن را به ما مى‏آموزد و فرصت دستیابى به مقام آدمیت را هموار مى‏سازد.

در این نوشتار، از رهگذر تربیت عباس(ع)، پرتوى از فروغ معنویت امام على(ع) و جلوه‏اى از روشنى ولایت ام ‏البنین علیها السلام  در پرورش فرزند، نصیب انسان مى‏شود و آینه‏ اى از روشنایى فضایل حضرت ابوالفضل (ع) دیدگان آدمى را نورانى مى‏كند.

با هم به مدینه مى‏رویم تا از كوچه  بنى‏هاشم به سراى امیرمؤمنان (ع) پاى دل گذاریم و از آغازین لحظه ‏هاى زندگانى پور دلبندش عباس(ع) با او همراه شویم.

طلوع ماه در مدینه

زمین مدینه با نیم ‏نگاه خورشید روشنایى مى‏گرفت و تابش طلایى آفتاب، جمعه، چهارمین روز شعبان سال‏26 هجرى را نورى دیگر مى‏بخشید.(1) بلور دل هاى شیفتگان امیرالمؤمنین على(ع) لبریز از شور و عشق شده بود و آغوش كوچه  بنى‏هاشم به روى زائران خانه حضرت گشاده مى‏نمود. چهره علاقه ‏مندان اهل بیت علیهم السلام  را شبنم شادى فرا گرفته بود و براى دیدار نورسیده مولاى خویش بر یكدیگر پیشى مى‏گرفتند. شور و هلهله خانه على(ع) و فاطمه كلابیه‏ را فرا گرفته بود و نگاه همگان به سخاوت لبان مولا بود تا انتخاب نام طفل را نظاره كنند و شیرینى اولین كلام او را بیابند.

در این هنگام مادر كودك، ام ‏البنین علیهاالسلام  نوزاد را به على(ع) تقدیم كرد. امام فرزند دلبند خود را به سینه چسباند، با صدایى آسمانى در گوش راست فرزند، اذان و در گوش چپش اقامه گفت تا در گلستان وجود او شاخسار ایمان و عشق به «توحید» و «نبوت‏» نمایان شود؛ تا از بلنداى همتش آبشار شوق به «امامت‏» جارى شود و تا همیشه ایام در سایه ‏سار «ولایت‏» سروى سبز باشد. (2)

چون نسیم اذان و اقامه بر روان پاك و سپید طفل وزید، امام(ع) با واژه‏اى مهرآفرین و روح ‏افزا، نام فرزند را بر لب آورد: «عباس‏» یعنى شیر بیشه شجاعت و قهرمان میدان نبرد.  دلاورى از شجاعان اسلام و قهرمانى كه در برابر باطل و ستم، عبوس و خشمگین است و در مقابل خیر و نیكى، شادان و متبسم.(3)

رواق چشمان اطرافیان را هاله ‏اى از عشق و امید فرا گرفته بود. فاطمه كلابیه بیش از دیگران از خشنودى امام على (ع) شادمان و خرسند بود.

در این لحظه، الماس بوسه على(ع) بر بلور وجود طفل نشست و پیكر كوچك عباس با اولین نوازش و عاطفه آشنا شد؛ اما این شادمانى لحظاتى بعد با توفان غم درهم پیچیده شد. ناگهان گوهر اشك از دیدگان امیرمؤمنان(ع) پدیدار شد، صداى گریه آن حضرت دلها را مالامال از اندوه ساخت و فرمود: (4) گویا مى‏بینم این دستها یوم الطف (5) در كنار نهر فرات در یارى برادرش حسین از بدن جدا خواهد شد.

هفتمین روز میلاد

حضرت على(ع) در هفتمین روز میلاد، فرزند دلبند خود را طلب نمود. طبق سنت پسندیده اسلام، موهاى زیبایش را تراشید و هم وزن آنها، طلا یا نقره به مستمندان داد.(6) سپس گوسفندى، به عنوان عقیقه، ذبح كرد تا به بركت آن صدقات و این قربانى، پیكر پاك عباس عزیز پا برجا و سالم ماند و ایام زندگانى‏اش طوباى بركاتى جاودان شود.(7)

گفتار امام(ع) و نام حماسى نوزاد، دفتر طلایى خاطرات او را در مقابل دیدگان آشنایان مى‏گشود. از این ‏رو بر بینش على(ع) آفرین مى‏گفتند و انتخاب عقیل را مى‏ستودند.

آنها از روزى یاد مى‏كردند كه امیرمؤمنان(ع) برادرش عقیل را طلبید تا از بلنداى «علم انساب‏» نگاهى به قبایل مختلف بیافكند، خانواده ‏اى شجاع را انتخاب كند و انگشت اشاره بر بانویى پاك و عفیف ‏نهد تا فرزندانى دلاور، سرآمد و شیردل به دنیا آورد.

پس از مدتى تحقیق و ژرف نگرى، عقیل « فاطمه كلابیه‏» (ام ‏البنین) را برگزید. (8)

 

كودكی عباس علیه السلام

در روزهاى كودكى عباس، پدر گرانقدرش چون آیینه معرفت، ایمان، دانایى و كمال در مقابل او قرار داشت و گفتار الهى و رفتار آسمانى‏اش بر وى تاثیر مى‏نهاد. او از دانش و بینش على(ع) بهره مى‏برد. حضرت درباره تكامل و پویایى فرزندش فرمود: "ان ولدى العباس زق العلم زقا؛ همانا فرزندم عباس در كودكى علم آموخت و به سان نوزاد كبوتر، كه از مادرش آب و غذا مى‏گیرد، از من معارف فرا گرفت."(9)

در آغازین روزهایى كه الفاظ بر زبان وى جارى شد، امام(ع) به فرزندش فرمود: بگو یك.

عباس گفت: یك

حضرت ادامه داد: بگو دو

عباس خوددارى كرد و گفت: شرم مى‏كنم با زبانى كه خدا را به یگانگى خوانده ‏ام، دو بگویم. (10)

پرورش در آغوش امامت و دامان عصمت، شالوده ‏اى پاك و مبارك براى ایام نوجوانى و جوانى عباس فراهم كرد تا در آینده نخل بلند قامت استقامت و سنگربان حماسه و مردانگى باشد. گاه كه على(ع) با نگاه بصیرت‏ خود آینده عباس را نظاره مى‏كرد، با لبخندى رضایت ‏آمیز، سرشك غم از دیدگان جارى مى‏كرد و چون همسر مهربانش از علت گریه مى‏پرسید، مى‏فرمود: دستان عباس در راه یارى حسین(ع) قطع خواهد شد.

آنگاه از مقام و عظمت پور دلبندش نزد خداوند چنین خبر مى‏داد: پروردگار متعال دو بال به او خواهد داد تا به سان عمویش جعفر بن ‏ابى‏طالب در بهشت پرواز كند. (11)

ایام نوجوانی و جوانی

محبت پدرى گاه على(ع) را بر آن مى‏داشت تا پاره پیكرش را ببوسد (12) ، ببوید و با آداب و اخلاق اسلامى آشنا سازد. از این رو لحظه‏اى عباس را از خود دور نمى‏ساخت. فرزند پاكدل على(ع) در مدت 14 سال و چهل و هفت روز، كه با پدر زیست، همیشه در حرب و محراب و غربت و وطن (13) در كنار او حضور داشت.

در ایام دشوار خلافت، لحظه ‏اى از وى جدا نشد (14) و آنگاه كه در سال‏37 هجرى قمرى جنگ صفین پیش آمد، با آن كه حدود دوازده سال داشت، حماسه‏اى جاوید آفرید. (15)

كنیه های مهرافروز

دیباچه صفات اخلاقى افراد و فهرست فضایل معنوى انسانها در كنیه آنان نمایان است. عباس(ع) انسانى آسمانى بود كه بلنداى عظمتش كنیه‏ هاى بسیارى براى او رقم زند. «ابوالفضل‏» مشهورترین كنیه اوست.(16) این كنیه برخى از صاحبنظران را بر آن داشت تا شعاع چشمگیر شخصیت عباس را بستر این واژه بدانند. ویژگی هاى دوران كودكى و شكوهمندى روح‏ افزاى نوجوانى او نشان از بزرگى مقام وى داشت. بسیارى از فرهیختگان و شعرا بهره ‏مندى از فضایل فراوان را علت این لقب دانسته ‏اند. (17)

از سوى دیگر، پاره ‏اى از محققان و اندیشمندان بهره‏ مندى از نعمت وجود فرزندى به نام «فضل‏» را دلیل این كنیه شمرده‏ اند.

«ابوالقاسم‏» كنیه اى دیگر است. مورخان، با دقت در واژه‏هاى معرفت ‏آفرین زیارت اربعین، این كلمه را كنیه آن حضرت دانسته ‏اند. آنجا كه جابر انصارى خطاب به این رادمرد الهى مى‏گوید:

السلام علیك یا اباالقاسم، السلام علیك یا عباس بن‏ على ؛ سلام بر تو، اى پدر قاسم؛ سلام بر تو، اى عباس بن‏ على. (18)

القاب تابناك

1. قمر بنى‏هاشم (19)

بهره‏ مندى بسیار عباس از جمال و جلال و سیماى سپید و زیبا و سیرت سبز و نورانى، زمینه ‏ساز این لقب است.

2. باب الحوائج (20)

كریمى از دودمان كریمان كه چون حاجتمندى سوى او روى كند، خواسته‏ هایش را برآورده مى‏سازد.

3. طیار (21)

بیانگر مقام و عظمت‏ حضرت عباس(ع) در فضاى عالم قدس و بهشت جاودان است.

4. الشهید (22)

شهادت، كه نشان نمایان ابوالفضل(ع) است و در چهره حیات او درخشندگى بسیار دارد، زمینه ‏ساز این لقب است.

5. سقا (23)

دلاورى عباس در صحنه هاى حیرت‏ آور آبرسانى به تشنگان، سبب این لقب شد.

6. عبد صالح (24)

لقبى كه حضرت صادق(ع) در زیارت عموى گرانقدرش بدان اشاره دارد: السلام علیك ایها العبد الصالح.؛ سلام بر تو، اى بنده صالح خدا.

7. سپهسالار

صاحب لواء یا سپهسالار لقب بزرگترین شخصیت نظامى است و عباس در روز عاشورا این لقب را از آن خود ساخت.

8. پرچمدار و علمدار

یادآور دلاورى و حفظ  لشكر در برابر دشمن است. علمدارى عباس(ع) این لقب را برایش به ارمغان آورد.

9. ابوقربه (صاحب مشك)، عمید ( یاور دین خدا)، سفیر( نماینده حجت ‏خدا)، صابر( شكیبا)، محتسب ( به حساب خدا گذارنده تلاشها)، مستعجل ( تلاشگرى مهربان در برآوردن حاجات دیگران) و ... از دیگر لقب هاى ابوالفضل است.

حضرت عباس در کلام معصومان

كلام معصومان علیهم السلام  درباره شخصیت‏ حضرت ابوالفضل(ع) طلوعى دیگر از معرفت در آسمان دل ها مى‏آفریند. نخست در محضر دخت آفتاب حضرت زهرا(س) مى‏نشینیم و از آن هنگام مى‏گوییم كه در هنگامه قیامت، رسول اكرم اسلام (ص)، على(ع) را مى‏طلبد و مى‏فرماید: نزد فاطمه برو و به او بگو آنچه براى شفاعت [گناهكاران] در این روز بزرگ فراهم ساخته، حاضر كند.

پاك بانوى آفرینش در جواب حضرت مى‏فرماید: اى امیرمؤمنان، دو دست ‏بریده پسرم عباس براى مقام شفاعت من كافى است. (25)

امام سجاد (ع) در سخنى كوتاه، بلنداى عظمت مقام عمویش ابوالفضل(ع) را چنین بیان مى‏كند:

خداوند عمویم عباس بن‏ على را رحمت كند؛ به تحقیق كه ایثار و جانبازى كرد؛ جنگ ‏نمایانى كرد و خود را فداى برادرش ساخت تا دستانش قطع شد. خداوند در برابر این فداكارى - به سان عمویش جعفر طیار-  دو بال به او عنایت كرد تا به یارى آنها همراه فرشتگان در بهشت پرواز كند. همانا عباس نزد خداوند تبارك و تعالى مقامى دارد كه تمامى شهیدان، در روز قیامت، بر او غبطه مى‏خورند و رسیدن به آن مقام را آرزو مى‏كنند. (26)

امام صادق(ع) در عباراتى روشن و معرفت‏ آموز عمویش عباس بن‏ على(ع) را صاحب صفات زیر مى‏شمرد:

1. بصیرت نافذ؛ 2. بینش عظیم؛ 3. ایمان بسیار و محکم؛ 4. جهاد در محضر امام حسین(ع)؛  5. جانبازى و ایثار؛ 6. شهادت در راه امام خود؛ 7. تسلیم در برابر جانشین رسول خدا(ص)؛  8. تصدیق امام حسین(ع)؛ 9. وفادارى؛ 10. خیرخواهى امام؛ 11. تلاش تا آخرین حد و ... (27)

در آخرین فراز از این نوشتار، در تابش آفتاب كلام حضرت مهدى (ع) قرار مى‏گیریم و با دیدگاه آن حضرت درباره سپهسالار عشق آشنا مى‏شویم:

" سلام بر ابوالفضل، عباس، پور امیرمؤمنان(ع)؛ آن كه جان خود را نثار برادرش كرد، دنیا را وسیله آخرت خود قرار داد و فداى برادرش شد. او كه نگهبان بود و بسیار كوشید تا آب را به لب تشنگان برساند و دو دستش در جهاد فى سبیل‏الله قطع شد. خداوند قاتلان او یزید بن ‏رقاد و حكیم بن ‏طفیل طائى را از رحمت‏ خویش دور سازد. (28)

قبر در وسط آب

آیة ‏الله حاج سید عباس كاشانى حائرى نقل مى‏كرد: « روزى در خانه آیة‏ الله العظمى حكیم (29) بودم كه كلید دار آستان مقدس حضرت ابوالفضل علیه ‏السلام، تلفن كرد و گفت: سرداب مقدس ابوالفضل علیه‏ السلام  را آب گرفته و بیم آن مى‏رود كه ویران گردد و به حرم مطهر و گنبد و مناره‏ ها نیز آسیب كلى وارد شود، شما كارى بكنید.

آیة‏الله حكیم فرمودند: من جمعه خواهم آمد و هر آنچه در توان دارم انجام خواهم داد. آنگاه  گروهى از علماى نجف از جمله اینجانب به همراه ایشان به كربلا و به حرم مطهر حضرت ابوالفضل العباس علیه ‏السلام  رفتیم، آن مرجع بزرگ براى بازدید به‏ طرف سرداب مقدس رفت و ما نیز از پى او آمدیم، اما همین ‏كه چند پله پایین رفتند، دیدم نشستند و با صداى بسیار بلند كه تا آن روز ندیده بودم، شروع به گریه كردند. همه شگفت ‏زده و هراسان شدیم كه چه شده است؟ من گردن كشیدم دیدم شگفتا منظره عجیبى است كه مرا هم گریان ساخت.

قبر شریف حضرت ابوالفضل علیه‏ السلام، در میان آب مثل جایى كه از هر سو به وسیله دیوار بتنى بسیار محكم حفاظت‏ شود، در وسط آب قرار داشت، اما آب آن را نمى‏گرفت. درست همانند قبر سالارش حسین علیه‏السلام، كه متوكل عباسى بر آن آب بست اما آب به سوى قبر پیشروى نكرد. (30)

پی نوشت ها:

1- بطل العلقمى، عبدالواحد المظفر، ج 2، ص‏6/ اعیان الشیعه، سید محسن امین، (ده جلدى)، ج‏7، ص‏429.

2- مولد العباس بن‏ على(ع)، محمدعلى الناصرى، ص‏46/ قمرى بنى‏هاشم، عبدالرزاق المقرم، ص‏17.

3- العباس بن ‏على، ص 25/ زندگانى قمر بنى‏هاشم، صص‏53 - 54. 4- همان.

5- روز كربلا (عاشورا).

6- خصائص العباسیه، ص‏119/ زندگانى قمر بنى‏هاشم، ص‏53.

7- العباس بن‏ على، ص 25.

8- برخى از مورخان ازدواج امیرمؤمنان على(ع) با ام ‏البنین را پس از وفات فاطمه زهرا(س) مى‏دانند و بعضى دیگر معتقدند این وصلت‏ خجسته پس از ازدواج على(ع) با امامه صورت گرفته است.

9- ثمرات الاعواد، ج 10، ص 105/ مولد العباس بن‏ على(ع)، ص 62.

10- فرسان الهیجاء، ج 1، ص 190/ مستدرك وسائل الشیعه، ج‏3، ص 815.

11- قمر بنى‏هاشم، ص‏19/ مولد العباس بن‏ على(ع)، ص 60.

12- مولد العباس بن‏ على(ع)، ص 60.

13- همان، ص‏63.

14- بطل العلقمى، ج 2، ص‏6.

15- وسیلة الدارین، ص‏269/ مولد العباس بن‏ على (ع)، ص 64.

16- مولد العباس بن‏ على(ع)، ص‏56/ مقاتل الطالبین، ص‏89.

17- سر السلسله و عمدة الطالب، ص‏356/ العباس، ص 80 - 81.

18- العباس، ص 80/ بحارالانوار، ج 101، ص 330.

19- سپهسالار عشق، احمد لقمانى، ص 32.

20- العباس بن‏على(ع)، ص 30.

21- بطل العلقمى، ج 2، ص 108 -109.

22- همان.

23- العباس بن‏ على(ع)، ص 35.

24- همان، ص 124.

25- مولود العباس بن‏ على(ع)، ص 88.

26- خصال صدوق، ج 1، ص 68/ بحارالانوار، ج 22، ص 274.

27- مولد العباس بن‏ على(ع)، ص‏97/ العباس بن‏ على، ص‏36 و 42.

28- بطل العلقمى، ج 2، ص 311/ مولد العباس بن ‏على(ع)، ص 98/ العباس بن‏ على(ع)، ص 41 و 42.

29- از مراجع تقلید در نجف اشرف.

30- كرامات الصالحین، ص‏286، به نقل از: كرامات العباسیه ( معجزات حضرت اباالفضل علیه ‏السلام)، على میرخلف ‏زاده، ص‏92.

 

 

حلول ماه محرم و آغاز سال ۱۴۳۱ قمری

 

 

حلول ماه محرم

 

و آغاز سال ۱۴۳۱ قمری

 

 

 

 

  ماه  آتش  و  عطش  

 

محرم می آید؛ مثل پرنده ای غریب، از التهاب خاکستری آسمان.

ماه سرخ بلوغ؛ ماهی که در آن، عشق آفریده شد و مردانگی و شرف در عطش معنا گرفت.

ماهی که هیچ واژه ای گنجایش اندوه بی کرانه ی آن را ندارد؛ ماهی که هر ساله، خون خدا را بر آسمان

 دنیا می پاشد تا ابرهای روزمره، سرخی آفتاب را نپوشاند.

محرم، ماه فریاد، ماه بیداری و پایداری است؛ ماهی که تمام تاریخ، وام دار یک نیم روز آن است.

ماهی که خاک و خون، آتش و عطش و مشک و تیر، رازهای سر به مهر آنند.

ماهی که هفتاد و دو آیه ی سرخ، بر صحیفه ی دل ها نازل شد و هفتاد و دو کهکشان،

 در مدار هستی قرار گرفت.

ماهی که دست می افتاد و پر و بال می رویید.

ماهی که هر ساله انتظار من و تو را می کشد.

محرّم، فصل مَحرم شدن با خوبی هاست؛ فصل فشردن دست هایی که در کنار فرات، رویید؛

فصل عاشقی کردن.

سال هاست که محرم سیاه پوش است و سینه ها از سوگ، در جوش و خروش.

سال هاست که کربلا، روزهای سردمان را گرما می دهد و بر شب های سیاه مان نور می پاشد.

کیست که آزاده باشد و محرم را به سوگ ننشیند؟

کیست که سوار بر راهوار اشک، به مهمانی عاشوراییان برود و شیفته برنگردد؟

کیست که در سفینه ی نجات وارد شود و در موج های هوس غرق گردد؟

کیست که حسین را چراغ راهش کند و در بیراهه های پر پیچ و خم، گم شود؟

کیست که گوش جان بسپارد و نام تو را در هیاهوی فرات نشنود؟

نمی دانم این چه رازی است که محرم، ماه آغازین سال است،

شاید سرّ آن در این باشد که عزت، در گرو قیام و جهاد است و حیات، در سایه ی خون.

 

پایان سرخ یک آغاز

 

محرّم، ماهِ حرام

اما مگر جهانِ خونریز، حرمتِ سنّتِ آدمیان را نگاه خواهد داشت؟

ماهِ حرام است و خون ریختن آدمیان، ممنوع؛ مگر خونِ بهترینِ آنها،

و این ارمغانِ سال جدید است که گویی بنیانِ آسمان را چنین گذاشته اند.

سالِ نینوا چگونه آغاز می شود؟ آیا نینوا جشن خواهد گرفت؟

روزِ آغاز سال است و فرات، سرخ جریان دارد و خون فوّاره می زند. فرات را خوب گوش کنید!

آیا چکاچک شمشیرها را نمی شنوید؟ این خاطراتِ رودِ کهنه است که همچنان در خویش،

 محفوظ نگاه داشته است. آیا گریه ها را نمی شنوید؟ و نعره های دلیرانه را؟

در فرات، هنوز صدای نمازهای شب عاشورا، قطره قطره و موج موج جریان دارد.

 فرات هنوز شرمگین است. بیچاره رودِ پیر، قرن هاست کُند و شکسته می رود.

سال کوفه چگونه آغاز می شود؟ آیا هنوز مردانِ پیمان شکن هلهله می کنند و شمشیر می رقصانند؟

 و آیا زنان بی شرم، همچنان از پنجره ها سرک می کشند تا کاروان خسته و تشنه ی خارجیانِ

 از راه رسیده را به تماشا و دشنام بایستند؟

اینک، در مرتفع ترین خاک حجاز ایستاده ام؛

رو به خورشید و دست را بالای چشم هایم گرفته ام تا دورتر را بهتر ببینم.

 آغاز سال است و ماهِ حرام؛ شمشیرهایی را می بینم که از تیغه هایشان خون می چکد

و نیزه هایی که خورشید حمل می کنند و کاروان مهتاب که سوگوار و اسیر می پیماید.

آری این جا، سال جدید، این گونه آغاز می شود.

«جهان، خونریز بنیاد است، هشدار!

سَرِ سال از محرّم آفریدند»

 

 

محرم، اشک، دخیل

 

بوی نامت باز می پیچد خیالم را به هم،

بس که زیبا، شعرهایم خو گرفته با تو ای عطر گلابستان عشق!

... از راه می رسی و من باز هم عاشق خواهم شد؛ عاشقِ اشک، عاشق اندوه،

 عاشق ناله های نینوایی و عاشق نغمه های کربلایی.

«باز این چه شورش است ...»

باز محرمی دیگر و شوری دیگر، چشم ها، عاشقانگی از سر می گیرند و دست ها،

به تمنای عشق باز می شوند.

محرم، ماهِ باز کردن عقده های دل، در برابر عشق.

محرم، ماهِ دخیل بستن دل، به سقاخانه های اشک.

محرم، ماه طوافِ عرفانی، در حریم هفتاد و دو نام آسمانی.

محرم، ماه مرثیه های عاشورایی اشک؛ اشکی که با یاد امام حسین (ع)،

 جلوه ای آسمانی به خود می گیرد.

محرم، ماه ناله؛ ناله های نینوایی، ناله هایی که طنین مویه ی تاریخ، در عمق صدایش نشسته است.

محرم، ماه گریه، گریه های کربلایی؛ گریه هایی که نوایش، طاقت از دل عرش می رباید.

محرم، ماه، گهواره جنبانیِ حضرت علی اصغر علیه السلام ،

 ماه تماشای قامت زیبای حضرت علی اکبر علیه السلام ،

ماهِ آرزوهای قشنگ حضرت قاسم علیه السلام و

ماه عروج دست های آب آور حضرت عباس علیه السلام .

محرم، ماهِ زخم، ماه وداع، ماه شام غریبان، ماهِ کوفه، ماه شام،

ماه غمبار اسیران، ماه نیزه، ماه نِی و ماه خونبار شهیدان است.

مولای من، ای زنده ترین که دست های شفا بخشت،

 دردهای بشر را التیام می بخشد! غربت دیرینه ی ما را که آکنده از اندوهان تو است، بپذیر

عطر نامت، از کربلای دل ها به مشام می رسد

و کوچه های تخیّل را به مرثیه خوانی دعوت می کند، مولای من، یا اباعبداللّه !

 

محرم است و زیادت دوباره لبریزم	کَرَم نما و ببین، عاشقانه های مرا
سیاه، مثل شبی بی ستاره، در باران	احاطه کرده غمی، حجم شانه های مرا
ترا قسم به غمِ عشق و اشکِ بی پایان	زمن مگیر، همین پشتوانه های مرا